Afscheid.

Uit de oude doos, maar verre van vergeten:
dit gedicht over het overlijden van mijn oma, zomer 2006.

Afscheid.

Daar lig je
stil en koud
je ogen gesloten
nooit meer
zal ik je aan kunnen kijken
en zeggen
dat ik van je houd

Ik kan met niet
voorstellen
dat je geest nu
ergens anders is
God is verder weg
dan ooit
ik moet zonder je verder

Maar je bent het echt
hoe onwerkelijk ook
het is definitief voorbij
het doet me zo'n pijn
dat je niet meer hier kan zijn
en met ons kan lachen
zoals altijd

Het laatste moment
komt dichterbij
de laatste blik die
ik je kan geven
zorgt voor mijn tranen
ik huil om je
ik mis je

Nu loop ik hier
naast je
ik draag je
de zware kist
voelt als
de zwaarte
van mijn verdriet

Je stoel blijft
vanaf nu
voor altijd leeg
ik wil geen afscheid
ik wil je bij me
dragen in mijn hart
voor altijd